Pages

Saturday, 29 May 2010

මුහුණු පොත....

එය දැන් නම් මට මහා කරදරයකි. මාගේ පියා ද එහි සාමාජිකයෙකි. සියලුම නෑදෑ සොහොයුරු සොහොයුරියන් ද පවුලේ මිතුරු මිතුරියන් ද request එවති. තවදුරටත් එය සමවයසේ මිතුරු මිතුරියන් හා අදහස් හුවමරු කරගන්නා, විහිළු තහලු කර ගන්නා ස්ථානයක් නොවේ. add නොකර ගතහොත් ඔවුන් තරහා වෙති. ඒ මදිවාට add කළ පසු ඕපාදුප සොයති. අම්මාට කේළාම් කියති. පෙම්වතා සමඟ පින්තුර පළ නොකරන්න යැයි අම්මාගෙන් කරදරේ ය. ඒ අන් අයගේ කතාවලට බයේ ය. එහි දී වත් මට අවශ්‍ය දේ කිමට, කිරීමට නිදහසක් නැත.කොටින් ම කිවහොත් එය දැන් ඕනිවටත් වඩා පොදු වී ඇත.

නමුත් මුහුණු පොත මාගේ ජීවිතයට සතුට ගෙන ආවේ ය. මා හා මාගේ පෙම්වතා හොඳ මිතුරන් වුයේ එහිදී ය. එම නිසා මම තවමත් එයට ආදරය කරමි. තවද, එය මාගේ පාළු කැපූ අවස්ථා එමට ය. එම නිසා දොස් කියමින් තවමත් එහි ක්‍රියාකාරි සමාජිකාවකි. මට මා ගැන ලජ්ජා සිතේ. මා කවදාත් කරදර වලින් මිදීමට වැඩි උත්සාහයක් ගත්තේ නැති දැ‍යි සිතේ. එක අතකින් පෙර ගෙන ආ අකුසල කර්මයන් විඳ අවසන් කළ යුතු ය.

1 comment:

  1. use facebook, but don't let facebook to use you.
    just use google and find reviews on their business model. THEY ARE MARKETING OUR PRIVACY!!!

    ReplyDelete